Popular posts from this blog
മൗനവാത്മീകം
മഴ പോൽ പെയ്തുണരുന്നു മനം വിരഹാർദ്ര ഭാംസുരീ നാദമായ് നിറസാന്ധ്യ മൗനമേ ഇനിയെന്തിനീ മൗന വാത്മീകത്തിൻ മൃദുകഞ്ചുകം ചിരകാല മോഹത്തിൻ മഴമേഘ ശീലുകൾ തുയിലുണർത്തുന്നൊരീ കല്പകാലം നീ പാടാത്ത പാട്ടിലെ കാംബോജി പോലെ ഞാൻ ഒഴുകുന്നു വീണ്ടും നന്ദനോദ്യാനെ നിൻ മിഴിത്താരകൾ പുൽകും വസന്തമായ് പാദരേണുക്കളെ തഴുകും പ്രവാഹമായ് വേപഥു പൂണ്ടൊരു മുരളീ ഹൃദന്തമായ് ജന്മാന്തരങ്ങൾ തപോവനമാക്കി ഞാൻ രസരാസ കേളി നീ മതിമറന്നാടവേ പ്രിയ രാധ രോമാഞ്ച തല്പം വിരിക്കവേ നീ മന്ദഹാസം പൊഴിച്ചാനന്ദ ചിത്തനായ്- മേവുന്ന കണ്ടിതാ ഒഴുകുന്നീ യമുന എങ്കിലും ശൗരേ നീയറിയുന്നിതെന്നെ നിന്നാത്മാവിൽ ഉയിരിടും നീലക്കടമ്പായ് നിൻമൗന കേദാര ഭൂവിൻ വസന്തമാം യമുനാകല്യാണി രാഗകല്ലോലമായ് നിന്റെ മായാലോകം എന്നിലസ്പന്ദമായ് എന്നന്തരാത്മാവായറിയുന്നു നിന്നെ ഞാൻ
മൗനം പഠിപ്പിക്കുന്നത്...
എല്ലാ മൗനവും ഒടുവിൽ നിന്നിൽ വീണടിയുന്നു. വിളറി വെളുത്ത നിഴലിന്റെ കനത്ത ജല്പനങ്ങളിലേക്കു ജീവിതം നിന്നെ തിരികെ വിളിക്കുമ്പോൾ കാലത്തിന്റെ വിരസമായ ആദി താളത്തിലേക്ക് നീയും നിന്റെ നീർകുമിളകളും ഉടഞ്ഞു നോവുന്നു.... നൈമിഷികതയുടെ അപാരതയിലാണ് നിന്റെ സ്വത്വം വിലയം പ്രാപിച്ചത്. വീണ്ടും ഒരിക്കൽക്കൂടി തപഃ സമാധിയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുക..... അതത്രെ മൗനം പഠിപ്പിക്കുന്നത്...


വിരഹത്തിന്റെ വേനല് ചൂടില് ചുവന്നുപോയവള്...
ReplyDeleteഎന്നെങ്കിലും എവിടെ വച്ചെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടാമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കാലമെന്നത് പോലെ മനുഷ്യരും പോയ്മറയുന്നു. പക്ഷേ ഓർമ്മകൾ....
ReplyDelete